Muszę przyznać się jednak do czegoś, czego pewnie nikt do tej pory nie zauważył, a mianowicie do tego, że pierwsza część cyklu to nie jest wersja wydana swego czasu przez Runę. „Uśpione archiwum” z pakietu BookRage to wersja po całkiem sporej przeróbce.

Podobno końcówkę „Pożegnania z bronią” Hemingway modyfikował trzydzieści dziewięć razy, a „Starego człowieka i morze” przepisał razy dwieście (sic!), zanim całość jako tako przypadła mu do gustu. Nie wiem, ilu było, ani ilu jest pisarzy podobnych do Hemingwaya. Przypuszczam, że tych samokrytycznych i niezadowolonych z końcowego rezultatu swoich twórczych wysiłków znalazłoby się wielu. Ale obsesyjnie perfekcjonistycznych już zdecydowanie mniej. Bo z pisaniem powieści jest trochę jak z budową domu — nie da się go stawiać wiecznie

Czytaj dalej: Poprawiać, czy nie poprawiać, czyli „Yggdrasill” w BookRage

Poprawiać, czy nie poprawiać, czyli „Yggdrasill” w BookRage for the post link with title as anchor

Fragment numeru

„Falstart” – opowiadanie w Nowej Fantastyce for the post link with title as anchor

Unikam fantastyki z biologią i genetyką w tle, gdyż w większości wypadków czytanie takich lektur kończę rwaniem włosów z głowy, ale jako ten „ściślak” poczułem się niejako w obowiązku Teranezję przeczytać i na zadane pytanie odpowiedzieć.

Teranezja jest książką dziwaczną. Książką dwóch autorów — jawnego, Grega Egana, oraz ukrytego, o czym za moment. Tekst od pierwszej, aż do mniej więcej dwusetnej strony nie ma z SF praktycznie żadnego związku i spokojnie mógłby zostać wydany osobno, jako czysta obyczajówka, nota bene nudnawa i oparta na wyświechtanym motywie dorastania bohatera w skomplikowanych warunkach geopolityczno-społecznych, z głęboką traumą w tle. Nie wykluczam, że Egan, jak wielu innych pisarzy fantastyki, ma kompleks głównego nurtu, i że się z nim chłop męczy. Ale dlaczego musi się męczyć również czytelnik? Teranezja jest jak wodnista zupka, którą siorbiesz, siorbiesz i siorbiesz, i coraz bardziej zniecierpliwiony pytasz: gdzie to mięsko

Czytaj dalej: Kwantastyka

Kwantastyka for the post link with title as anchor

Gdy w grudniu 2011 roku ogłosiłem na forum DOF, że moja nowa powieść 1980 K ukaże się wyłącznie w formie elektronicznej, news ten wzbudził, delikatnie mówiąc, mieszane reakcje użytkowników forum. Czytając niektóre wypowiedzi, miałem wrażenie, że ich autorzy podczas pisania stukają się w czoło, bo przecież e-book to nie książka. Prawdziwą bowiem i jedyną słuszną książką jest stos arkuszy celulozy pokrytych ołowianą farbą i pachnących — och, jakże cudownie! — introligatorskim klejem.

Mimo tych sceptycznych reakcji, zdania nie zmieniłem. Nie tyle przypuszczałem, co byłem pewien — ekstrapolując ze swoich własnych doświadczeń z rozlatującymi się w połowie lektury paperbackami, zagiętymi rożkami stron, czy ogromną niewygodą czytania co większych wagowo dzieł (szczególnie, gdy drugą ręką trzymasz bułkę albo kubek z kawą) — że e-książki bardzo szybko znajdą uznanie sporej części czytelników. Chciałbym wierzyć, że trafienie z tą prognozą było wynikiem mojej nieprzeciętnej prekognicji, ale nie mam złudzeń — to samo mógł przewidzieć każdy, kto obserwował wtedy sytuację na rynku wydawniczym. Albo nawet ten, kto po prostu lubił dużo czytać

Czytaj dalej: Dlaczego self-publishing?

Dlaczego self-publishing? for the post link with title as anchor

(Na komputerze książkę w formacie EPUB można czytać za pomocą takich darmowych aplikacji jak: FBReader, Calibre, wtyczka do Firefox – EPUBReader, MagicScroll)

1980 K – powieść z pogranicza hard SF i lab-lit (laboratory literature).

Adam Reichert, młody i zdolny naukowiec z ambicjami, dostaje nieoczekiwaną propozycję objęcia kierownictwa zespołu badawczego w ramach interdyscyplinarnego projektu SEMP. Praca zapowiada się monotonnie i z nauko­wego punktu widzenia mało ciekawie, jednak pokusa kierowania własną grupą okazuje się silniejsza. Pewnego dnia laboratoryjną rutynę przerywa telefon od przyjaciela, Grega Sheparda, który namawia go na kilkudniowy wspólny wyjazd na Montserrat. Tam opowiada Adamowi o niepublikowanych wynikach badań nieznanych organizmów żyjących w wyjątkowo eks­tre­mal­nych warunkach. Tak eks­tre­mal­nych, że Rei­chert z miejsca odrzuca zaprezentowaną przez przyjaciela hipotezę jako całkowicie sprzeczną z paradygmatem, wręcz pseudo­naukową. Po kłót­ni z Gregiem opuszcza wyspę, jednakże gdy kilka miesięcy później podczas robienia po­rząd­ków w laboratorium wpada mu w ręce dziwnie wyglądająca szalka Petriego, przychodzi mu na myśl, że w fantastycznej opowieści Sheparda może jednak być coś, czym warto się za­inte­re­so­wać.

“1980 K” to powieść o odkrywaniu nieznanego, ale także o nauce, która w rzeczywistości jest walką nie zawsze piękną, nie zawsze czystą i nie dla wszystkich zwycięską. O granicach między nauką oraz pseudonauką, oporze wobec kontrowersyjnych idei, a także o wpływie wielkich firm na badania naukowe.

—————————————————————————————————————————

Powieść “1980 K” zostanie wydana wyłącznie w postaci elektronicznej.

Format: EPUB i MOBI

Zabezpieczenie: Watermark

Przewidywany termin wydania: 2014 r.

Przewidywana cena: poniżej 10 PLN

Wydawnictwo: self-publishing

1980 K – zapowiedź for the post link with title as anchor

Watts przed napisaniem tej serii felietonów powinien był zrobić głębszy research i dokonać analizy statystyczno-porównawczej na zdecydowanie pokaźniejszej próbce, niż tylko on sam plus paru innych autorów, za którymi ewidentnie nie przepada. Co by mu z takiej analizy wyszło? Ano, na przykład taki obrazek: mamy zasadniczo dwie grupy piszących fantastykę naukową – jajogłowych i niejajogłowych. Liczba tych drugich zapewne o rzędy wielkości przewyższa liczbę tych pierwszych i biorąc pod uwagę wartości bezwzględne również liczba utworów „czytalnych” autorstwa nienaukowców będzie większa. Co może dać całkowicie mylne wrażenie, że nienaukowcy piszą fantastykę lepiej

Czytaj dalej: Niegroźny nadmiar wiedzy

Niegroźny nadmiar wiedzy for the post link with title as anchor

“Ludzie są coraz mniej ciekawi obrazu prawdziwego świata” pisze Rafał Kosik. Ten punkt widzenia uważam za zdecydowanie zbyt wąski, czarno-biały i skażony tym, co na własny użytek nazywam szowinizmem temporalnym – czyli analizą określonych zjawisk wyłącznie z perspektywy czasu teraźniejszego. Nauka, mówi Rafał, stała się dziś czymś tak trudnym i skomplikowanym, że autor twardej SF ma przed sobą tylko dwa wyjścia – albo napisać o czymś w sposób równie trudny i skomplikowany, odstraszając od swego dzieła wszystkich prócz kilku ekspertów w danej dziedzinie, albo wręcz na odwrót, olać i niczego nie wyjaśniać, tym samym właściwie przekreślając cały sens fantastyki naukowej. Zdaniem RK proza pisana podług konwencji nr 1 to ta dobra, i im gęstsza od żargonu, szczegółowych tłumaczeń oraz innych super-technikaliów, tym lepsza. A że dzisiejszy “przeciętny czytelnik” nie jest już ni diabła zainteresowany, jak to czy tamto (np. komputer kwantowy lub Wielki Zderzacz Hadronów) działa na odpowiednio głębokim poziomie złożoności, więc i po ową dobrą (wg. definicji Rafała) literaturę fantastycznonaukową już w ogóle nie chce sięgać. Woli fantastykę lekką, łatwą, przyjemną i naiwną. Wniosek? Hard SF stało się gatunkiem błyskawicznie i nieuchronnie wymierającym. Pozwolę sobie zupełnie się z tym nie zgodzić

Czytaj dalej: Dr Jekyll i Mr Hyde, albo jak przestać się martwić i polubić fantastykę naukową

Dr Jekyll i Mr Hyde, albo jak przestać się martwić i polubić fantastykę naukową for the post link with title as anchor

Gwoli sprawiedliwości powtórzę to, co już wcześniej mówiłem: Kurzweil głupi nie jest. Nie­mniej, czytając The Singularity is Near trudno mi się oprzeć wrażeniu, że jego futurystyczne idee pochodzą w niepoślednim procencie z literatury SF. Zwłaszcza gdy mówi o sławetnym uploadingu, o digitalizacji świadomości i przenoszeniu jej na jakiś inny, niebiologiczny i dużo trwalszy substrat, można pomyśleć, że czyta się fragmenty dzieł Poula Andersona, Williama Gibsona i jeszcze paru innych. Wierzyć, że taki proces będzie kiedykolwiek moż­li­wy, wolno każdemu z fanów fantastyki naukowej. Wierzyć, że stanie się to w przeciągu najbliższych trzech albo czterech dekad, jest jednak daleko posuniętą naiwnością

Czytaj dalej: Load me up, Scotty, czyli transfer świadomości

Load me up, Scotty, czyli transfer świadomości for the post link with title as anchor

To właśnie spotkało Arthura C. Clarke’a, autora słów „Każda wystarczająco zaawansowana technologia jest nieodróżnialna od magii” znanych jako “Trzecie prawo Clarke’a”. W naj­now­szym tekście Jacka Soboty „Deofilia i deofobia” czytamy:

„Fantaści bywają też – z ducha pozytywistycznymi – deofobami. Przekonanie o znakomitych osiągach nauki i technologii, o bezustannym wykładniczym postępie ludzkości sprawia, że Bóg wydaje im się figurą zbędną, hipotezą nadmierną i niepotrzebną do wyjaśnienia zachodzących w przyrodzie zjawisk. Symbolicznym reprezentantem tego nurtu jest nieżyjący już nestor naukowej fantastyki Arthur C. Clarke. Jego słynna formuła, jakoby odpowiednio zaawansowana technologia w niczym nie różniła się od magii, jest kwintesencją takiego pojmowania rzeczy. Oczywiście, ta wiara w moc sprawczą technologii ma w sobie pewną dozę uroczej naiwności.”

W tym momencie Arthur C. Clarke wali pewnie pięścią w wieko od trumny, ale nikt go nie słyszy, zdecydowałem się zatem stanąć w jego obronie, bo sam tego zrobić nie może. Oczywiście to, że wybrałem cytat akurat z tekstu Jacka Soboty, jest zupełnie przypadkowe i nie chcę o tym konkretnym fragmencie dyskutować, bo z podobną interpretacją słów Clarke’a spotkałem się już wielokrotnie w innych kontekstach – np. do usprawiedliwienia antylogicznego terminu „science fantasy”, oraz czytając ogólne dyskusje o fantasy na forach

Czytaj dalej: Magia cytatów

Magia cytatów for the post link with title as anchor

Ten kawał z czasów PRL przypomniał mi się całkiem niedawno przy okazji czytania któregoś z kolei tekstu na temat transhumanizmu i tzw. “singularity”, czyli “technologicznej osobliwości”. Terminy te są popularne głównie wśród czytelników SF i jest całkiem prawdopodobne, że wiele osób nigdy wcześniej się z nimi nie zetknęło. Szczerze powiedziawszy, nie zajmowałbym się tym, gdyby transhumanizm i “technologiczna osob­li­wość” były tematami poruszanymi wyłącznie w literaturze fantastycznej. Niestety jednak o post-ludziach, transhumanizmie i “osobliwości”, która jest niby tuż-tuż, zaczyna się od pewnego czasu, ku mojemu zdumieniu, mówić serio.

Czym jest zatem ów singularytarianizm? No cóż, można by go w wielkim skrócie nazwać religią ateistów, bo daje im nadzieję na życie wieczne bez potrzeby wierzenia w jakiegokolwiek boga. A jak można to życie wieczne osiągnąć? Na to pytanie odpowiada guru transhumanistów, Raymond Kurzweil, który twierdzi, że w trzeciej dekadzie dwudziestego pierwszego wieku (czyli już za jakieś 10-15 lat) zdarzy się cud i wszystkie tajniki funkcjonowania ludzkiego mózgu zostaną odkryte. Nasza wiedza o centralnym ukła­dzie nerwowym, wspomagana takimi technologiami, jak mózgowe nanoboty, będzie rosnąć wykładniczo i najpóźniej (najpóźniej!) w roku 2039 pozwoli na transfer świadomości do komputera. Gdzie, odcieleśnieni i beztroscy, będziemy żyć bardzo długo i bardzo szczę­śli­wie. Amen.

Super. Tyle, że to nie takie proste.

Czytaj dalej: Czy technologiczna osobliwość jest blisko?

Czy technologiczna osobliwość jest blisko? for the post link with title as anchor