Ano dlatego, że właśnie w parze ilustrują z niezwykłą wyrazistością potęgę, stan zdrowotny i, że tak powiem, przepięknie nieludzki charakter współczesnych badań naukowych. Weźmy każdy przypadek z osobna i zobaczmy najpierw, czym się one różnią. Z jednej strony jest Felisa Wolfe-Simon, u której chęć zrobienia błyskotliwej kariery w świetle fleszy przeważyła chyba nad badawczą rzetelnością (złośliwi nawet rozszyfrowali skrót GFAJ jako „Give Felisa A Job”). Jej praca, zwłaszcza pod względem metodologicznym, okazała się karygodnie niechlujna, wnioski pochopne i co gorsza tak spreparowane, by uzasadniały przyjętą z góry tezę, a odpowiedź na zarzuty kolegów po fachu, delikatnie mówiąc, asekurancka. Błech! Z drugiej zaś mamy zespół z CERN – naukowców wyjątkowo kompetentnych, ostrożnych, pedantycznych i otwartych na krytykę środowiska, jak szczur na stole sekcyjnym. Cóż za przepaść

Czytaj dalej: OPERA i orkiestra

OPERA i orkiestra for the post link with title as anchor